Ölüler toklardır hep çünkü ne ruhlarının ne de karınlarının doymaya ihtiyacı vardır.” diyor oyunda ve bir ölüm bağıra bağıra geliyor, yaşamın son nefesinde o avunma cümlesi çıkıyor ağızdan “Gücüne gidiyor insanın. Yaşlanmak yani… Ama doya doya yaşadım
“Yaklaştı, yüzlerimiz arasında yirmi santim yok. Nefesi burnumda ve şeytan konuştu. Just watch my friend… Just watch. Kıpırdamadan baktım şeytana, my friend dediği için alçak bir umut doğdu içime. Şeytanın arkadaşıyım ve hayatta kalacağım.”
Şimdi bahsedeceğim oyunda, o kadar hayatın içinden ki aktörümüz, Kıraç Arascan Dönmez küçükken yaşadığı talihsiz bir olayı tiyatro metnine çeviriyor ve seyirciye sunuyor...
Hayır, burada bahsettiğim hikâye kesinlikle Külkedisi değil! Onun çok daha ötesinde, Santral ’de yer alan bir tiyatro topluluğundan ve onun başındaki bir yazardan bahsedeceğim size: KREK ve Berkun Oya.