Kuş Kafesi

Ne “iş” ama! Ne sosyal devlet! İşsiz kalan kadın iş bulmak için devletin kapısını çalınca, dilersen kerhanede çalışabilirsin, yanıtını alabiliyor. Sen vücudunu sat, para kazan ki, ben de senden vergimi alayım!
Ne “erkeklik” ama! Ne zevk ama! Yatağın tepesinde yanan kırmızı ışığın şehvet arttırmak için yandığını sanacak kadar ahmak olmak, “sermaye”leştirilmiş kadının kanaya kanaya çalıştığını bile bile görmemek!
Bir yanda namus cinayetlerinde katil olan adamlar, diğer yanda kerhane kapısında kuyruğa duruyorlar. Bir yanda tek kurtuluşu Dicle’ nin sularına kendini bırakmakta gören kadınlar, bir yanda şehrin leş denizine sürüklenen, yavaş yavaş öldürülen kadınlar. Hepsi sermayenin kar salyalarının üzerlerine aktığı güzel güvercinler. Biri ölmek zorunda kalıyor, biri öldürmek… Biri satmak biri satılmak…
Kadının “sermayeleştirilmesinin” güvencesi polis kulübesinden bir diyalog gelir kulağımıza:
- Polis abi beni zorla satıyorlar buraya, yardım et ne olur!
- Geç lan içeri orospu!
Sözleri yankılanıyor kulağımızda Ayşe Tükürükçü’nün…
Kadının evinin kadını olmasından, kocasından dayak yemesinden, kerhanede “sermaye” olmasından, paramı kazanırsam özgürleşirim yanılsaması yaşamasından başka bir seçenek olmalı! Mutlaka olmalı!!!