O ilk selamlaşma, tanışma anı, ilk adım hiç unutulmuyor. Merdivenin ilk basamağı gibi adeta. Oradan başlıyor, onun üstüne kuruluyor her şey, bütün o yaşanmışlıklar. Sonrasında ne gelişirse gelişsin, tanışılan o ana dönüp bakmadan edemiyor insan.
İçinde bulunduğumuz zaman yüreğimize, ruhumuza ve de bizi saran, ilgilendiren gelişmelere ayarlı olarak çalışan zaman gibi değil. Asla değil!.. Hiç duraksamadan olağan akışında ilerlemeyi sürdürüyor. Ve başlayan ne varsa, er geç bitiyor.
Gelmiş dünyanın dört bir ucundan Ayrı dilleri konuşur, anlaşırız.
Ne çabuk geçiyor günler, yıllar bile… Neden sonra fark ediyoruz bu gerçeği: Bir olayın, yaşanmışlığın, sanatsal faaliyetin, hareketliliğin üstünden belli bir zaman geçince.
“Artık tiyatro konulu yazılar yazmıyorsun,” diyor tiyatroyla ilgilenen kimi dostlar, okurlar. Doğrudur... Sağlık sorunlarım nedeniyle sezonun hemen başlarında sahnelenmiş olan oyunları takip edememiştim. Tiyatro üstüne yazamama nedenim sadece buydu.
Mayıs ayı içinde şehirde gerçekleştirilen iki önemli sanatsal etkinliği geride bıraktık. Trabzon Devlet Tiyatrosu’nun organize ettiği 11. Uluslararası Karadeniz Tiyatro Festivali’ydi biri. Diğeri de Çağdaş Yaşamı Destekleme Derneği’ne ait kitap fuarı.
Bu yazıyı yazmaya başlamak için tiyatro festivalinin sonuçlanmasını bekledim... Cuma akşamı izlediğim Kazakistan’ın başarılı oyununun ardından, Zorlu’da düzenlenen kapanış kokteyliyle noktalandı her şey. Festivalin sonuna doğru hava da açtı.
Trabzon’da bu mevsimde, aslında bir yıl boyu, düzenlenen kültürel etkinliklerin başında hiç kuşku yok ki Uluslararası Karadeniz Tiyatro Festivali geliyor. 2 Mayıs’ta başlayıp, neredeyse iki haftayı katlayacak olan bu festival boyunca...
"Rumuz Goncagül” adı, size Türkan Şoray ve Hakan Balamir'in baş rollerini paylaştığı ünlü sinema filmini çağrıştırdı, değil mi? Oktay Arayıcı'nın 1977 yılında yazdığı oyun, Türkiye'nin değişik yerlerinde sahnelendi. Tıpkı filmiyle olduğu gibi başarılı bulunup ödüllendirildi.
"Neredesin, şu dağın ardında kalan umudum; merhaba!” "Batı kafalı, doğu gövdeli, doğu kafalı, batı gövdeli, aralarındaki sandalye dalaşmalarını halka yurtseverlik, özgürlük savaşı diye gösteren politika cambazları, ey tükürdüğünü yalayan, ey her kapıyı açan yalan dolan merhaba!”
“Sanat var olmasaydı, gerçeğin kabalığı katlanılmaz kılardı dünyayı” Bernard ShawSanat için; yetenek istiyor, bilgi birikim, duygusal yoğunluk istiyor desek de eksik bir tanımdır. Sanatla ilgilenmenin bir psikolojik yanı da vardır elbet. O psikolojiye göre; kendiyle ve toplumla barışık olmayanların işidir sanat… Bir durum, bir gelişme karşısında susmayıp söyleyecek sözü olanların işi. Çığlığını sözle, yazıyla, çizgiyle, notayla, replikle, dansla vb. yollarla dışa vuramadan yaşayamayan / var olamayanların işi.
Mesut Yüce, yıllardır Trabzon Devlet Tiyatrosu'nda görev yapıyor.
"…Gülemiyorsun ya gülmek Bir halk gülüyorsa gülmektir…" Edip Cansever Tiyatro konulu yazılarımın birinde; Trabzon'da faaliyet gösteren özel tiyatrolardan da bu kez, burnuma güzel kokular geliyor.