Ekim 2008 havada tiyatro kokusu var. Başta şehir tiyatroları olmak üzere bütün tiyatro ekipleri kapılarını açıp perde! Diyecek. Ne güzel, ne iç okşayıcı bir haber değimli. Aylardır özlemini çektiğimiz sahnelere geri döneceğiz. Sevgili seyircilerimiz alkışlarıyla bizi göklere çıkaracaklar… Evet sahne dedim, şu çıkınca her şeyi unuttuğumuz, o alkışlarla her şeyden uzaklaşıp yüksek maviliklerde uçsuz bucaksız bir zevk diyarına doğru yükseldiğimiz SAHNE!
Merhaba biz yazarların her şeyi, velinimeti olan okuyucular… Bu yazı bu sitedeki ilk yazım. Bu yüzden her ne kadar sürç-i lisan edersek affola… Yazımın başlığını okuyanlar büyük ihtimalle, bu iki kelime arasında ilişki kuramadım veya ne alaka diye düşünmüşlerdir. Evet, haklısınız bu iki kelime asla birbiriyle ilişkilendirilemez. Sanat, istismarcılığa ve sömürgeye karşıdır. Sanatçı insan her zaman duygusaldır. İnsanların ezilmesine, istismar edilmesine göz yumamaz. Belki de bu yüzden zulümlere sömürülere karşı direnmeyi konu alan eserler oldukça sevildi ve dünya klasikleri arasında küçümsenemeyecek yerler aldılar. Peki, günümüzde tiyatro ile istismarcılığı karıştıran, tiyatroyu bir istismarcılık yöntemi olarak kullanan SANATÇILARA (tabiî ki sanatçı olmadıklarını hepimiz biliyoruz.) nasıl bir cevap vereceğiz.