Yeni Nesilden Bir Reklam Önceki Nesil

“Ben tiyatrocu olacağım.” dendiğin “Tamam.” diyen ebeveyn pek az. Bakın azdı demiyorum. Diyemiyorum çünkü hala “Zevk olarak yap çocuğum.” cümlesini kullanan pek ve hatta çok ebeveyn var. Nesilleri bir ara tükenir gibi oldu ve fakat ne olduysa artık birkaç yıldır yükselişteler. Bu durum, bazı şehirlerde hiç yok denecek kadar azlar ama özellikle Anadolu da devam etmekteler, varoluşluklarını. Bazı anneler ve babalar çocuğum oyuncu olsun diye daha çocuk bebekliğini atlatmamışken bez, mama reklamlarında oynasın diye oyuncu ajanslarına kayıt ettiriliyor. Sözleşmesine imza atamayan ve annesine imza atması için izin bile veremeyen çocuk oyuncu olmayı bekliyor.
Geçenlerde provaya gitmeden önce ekipten bir arkadaşımla önemli bir konuyu görüşmek üzere randevulaştık. Buluşuldu, oturuldu ve perde açıldı: Ben bu rolü oynayamayacağım.
Bazen en korktuğunuz şey size iğrenç kahkahalarını atarak gelir ya bu benim dibime oturmuş ve ben farkında değilmiş gibi yapıyordum.
“Benim için bir problem yok. Ben oynamak istiyorum ama ailem izin vermiyor.”
“Tiyatroya mı?”
“Hayır. Oynadığım role. Tartıştık biraz.”
“Biz burada sanat yapıyoruz! Sen bir hayat kadınını oynuyorsun diye oyun bittikten sonra hayatına hayat kadınlığı yaparak devam etmeyeceksin ki. Komedi bir oyunda Türkiye’nin gelmiş olduğu acı durumu sen neşenle yorumluyordun.”
“Yarı yolda bırakıp gitmek istemiyorum ama benim bu rolü oynamam imkansız. Zaten ailem tiyatrocu olmamı istemiyor.”
Aileler tiyatrocu olmasını istemiyor çocuğunun ve fakat meşhur olmamasını da istemiyor. Eğer bir çocuğa biz dizide yüzü güzel olduğu için teklif gelse “Tabi ki evladım. Neden olmasın?” denilebilir. “Ama anne bir fahişeyi oynuyorum.”
“Kızım sonuçta sanat bu. Sen emeğinin karşılığını para olarak alacaksın zaten.”
Bizim tiyatro ekibimiz gönüllü olarak işlevlerini sürdüğünden, oyuncularına, teknik ekibine para vermediğinden kalabalık olamıyor. Ben sanmıyorum ki ailelerin çocuklarını seve seve, gönül rahatlığıyla provalara gönderdiklerini. “Şimdi bir de tiyatrocu olup çıkmasın karşımıza bu. Aç kalır valla.”
Bir kişi, yılda birkaç elin birkaç parmağı kadar öğrenci alan bir okulun sınavını ailesinden saklı olarak kazandığın ve artık o okula gideceğini ailesine açıkladığında aile “Demek ki yeteneklisin ve seni seçmişler. Nasıl istiyorsan öyle olsun.” diyerek cevap verebilir. Ama verenlerde çok fazla değildir. Ama zaten o bahsettiğimiz sınavı kazanan kişi ailesinden saklı o sınava girmişse o okula ailesinden gizli de veya inat ederek veya evi terk ederek veya başka bir nane yiyerek o okula gider. Problemimiz o değil. Aileler çocuklarının televizyon oyuncusu olmasına izin verebiliyorlar. Ama aynı izni aynı rahatlıkla tiyatro sanatçısı olması için veremeyebiliyorlar.
Ferhan ŞENSOY, SAHİBİNDEN SATILIK BİRİNCİ EL ORTAOYUNU oyununda bu konuya birkaç replikle değinmişti. Kızıyla ileride ne olmak istediğini konuşurken kızına birçok meslek söylüyor. Kızı polis olacağını söylüyor ve babası inanılmaz tepki gösteriyor. Kızının polis olmasını istemiyor. Ve hatta kızı:
-Ben polis olmak istiyorum işte!
-Hayır! Tiyatrocu bile olabilirsin ama asla polis olmana izin vermem.
Gay uşak rolünü oynadığımı söylediğimde babam “Perde kapanınca konuşuruz.” demişti. Oyunu izlerken yüzünün kırmızı tonlarında olmasını istemiyordum elbette ve babamda her isteğimi yerine getirdiği gibi bunu da başarmıştı. Reaksiyon beklediğim her repliğimde aşırı reaksiyon vermişte kalbinin atışlarını hissedecek kadar sarıp sarmalamıştı, perde kapanınca. Ailemin neslinin artması dileğiyle Türkiye bakalım kimlere emanet?
M. Erkul Eğilmez